روزهای پر مشغله کاری را خوب یا بد...شیرین یا تلخ... بهرحال میگذرانی... و خسته... وقتی بر میگردی خانه... خیلی دلچسب می شود وقتی می بینی مهمان عزیزی داری که همین امروز ناخودآگاه یادش کرده بودی... نمی دانم چه سری است میان چشمها و کلام این دوست قدیمی .... که هر بار سخن می گوید آرام می شوم و تا از خودم می گویم بغض راه گلویم را می بندد..و باز نمی دانم چه سری است که در بحبوحه مشغله ها به سراغمان می آید...

حلیم بادنجان می خوریم با نوشابه!!!! و اون چای می نوشد...و یک سیگار روشن می کند... بعد مامان می زند وسط خال... خب فهمیده تمام دیشب نخوابیده ام...و هر ده دقیقه مثل برق گرفته ها از خواب بیدار می شدم و نگاهی به ساعتم و گوشی موبایلم می انداختم و بعد مثل جنازه ولو می شدم توی رختخواب و ده دقیقه بعد..باز همان آش  و همان کاسه.... خواهر کوچیکه ماشاله گزارشات کامل را مخابره کرده زودتر از اینها... و بعد من وسط این حالت آچمز..یا شاید هم کیش و مات...لبخندی میزنم و شاید دو کلمه ای هم بگویم در تایید حرفهای مامان...اما میدانی نمیشود..نمی شود همیشه راحت حرف زد... بهرحال ..حرفها نه که از جنس نگفتنی باشند... که انگار زمان میخواهد و مکان... ولی این روزها خوب است...

پی نوشت: من بازیهایی که دلم با من می کند را دوست ندارم... دل که همیشه همبازی خوبی بوده... دلم میخواهد مثل دل های خوب بنشیند یک گوشه و هر چه بهش میگویم حرفی نزند...

پی نوشت: یه کمی دلم میخواد حس بی وزنی داشته باشم... و یه کمی روی آب دراز بکشم... و یه کم روی چمن به ابرهای سفید نگاه کنم ... و یه کمی .... و یه کمی...و یه عالمه...

پی نوشت: لعنت به چهارشنبه ای که نشد اون چیزی که باید میشد...

ترانه امروز: ای چراغ هر بهانه/ از تو روشن از تو روشن/ ای که حرفای قشنگت/ منو آشتی داده با من / من و گنجشکای خونه/ دیدنت عادتمونه / به هوای دیدن تو/ پر می گیریم از تو لونه / باز میایم که مثل هر روز/ برامون دونه بپاشی / من و گنجشکا می میریم/ تو اگه خونه نباشی / همیشه اسم تو بوده/ اول و آخر حرفام / بسکه اسم تو رو خوندم/ بوی تو داره نفس هام/ عطر حرفای قشنگت/ عطر یک صحرا شقایق/ تو همون شرمی که از اون سرخه گونه های عاشق / شعر من رنگ چشاته رنگ پاک بی ریایی / بهترین رنگی که دیدم رنگ زرد کهربایی/من و گنجشکای خونه دیدنت عادتمونه/به هوای دیدن تو پر می گیریم از تو لونه