امیرحسین آرشیو وبلاگم رو ورق می زنه و هر هفدهم آبان ماهی رو می خونه... و من تمام این هفدهم آبان ماهها رو مرور می کنم. این پنجمین هفدهم آبان ماهی است که در این وبلاگ می نویسم. برخلاف همه این هفدهم آبان ماهها حس و حالم پر از هیجان نبود و بی تاب روز میلاد. انگار روزی است مثل همه روزهای دنیا... یعنی اولش اینطور بود... گمان برم داشت رسیدن به بیست و هفت سالگی دارد مرا از حال و هوای جوانی می اندازد اما با کمی کنکاش می شد فهمید دلمشغولی ها و مشغله های این مدت پاک ازیادم برده بود که می شود هنوز پر از هیجان مثل دختر بچه های دبستانی برای رسیدن هفدهم آبان ماهی که مال من است بی تاب باشم... این را دیشب در خلال آن شام دو نفره بی نظیر در دنج ترین نقطه دنیا فهمیدم و وقتی هدیه ها گرفتم... وقتی این گردنبند دوست داشتنی را به گردنم انداختی و آرام گونه ام را بوسیدی... این می شود معنای زندگی برای من که از یاد ببرد همه مشغله هایی را که مرا از ذوق داشتن این همه خوشبختی محروم کرده بودند... این را امروز بیشتر فهمیدم وقتی از کسانی تبریک تولد گرفتم که انتظارش را نداشتم. تصور اینکه میل باکس ات را باز کنی و ببینی آقای معینی از بندر یادت بوده و تولدت را تبریک گفته... سارا و آزاده هر یک گوشه ای از دنیا... مریم از روزهای قبل تر یادش بوده... گلناز با آن صمیمیت همیشه آشنا...سحر دوستی که سه سال است ندیدمش... همسایه مامان اینا... امیرحسین کامیار همیشه برادر... دوستان دانشگاهی قدیم...و ...و .... و.... این یعنی اینهمه دوست در دنیا یادت هستند و می شود به داشتن اینهمه دوست افتخار کنی... ممنونم از همه شما...و از همه شما که به من یاد آوری کردید هنوز دوست داشته می شوم...
پی نوشت مخصوص برای تو: تو بزرگترین هدیه ای هستی که خداوند یک روز به من عطا کرد تا همه روزهای دنیا برای داشتنت شکرگزارش باشم...
تو که هر روز مرا عاشق تر می کنی با محبت بی پایانی که در کلام و نگاهت ریخته است... تو که صمیمانه دوستت دارم مهربان من...بگذار بگویم که بودنت بزرگترین شادی زندگی من است...
