میگویی بنویس... که گاهی از گریه کردن بهتر است...اما من میگویم ... تو خوب این را میدانی که در خلوت...در سکوت با خود و در خود گریستن چه احساسی دارد... انگار این روزها همه چیز یکهو با هم هجوم می آورد... اینقدر که لبخندی کوتاه را هم نعمتی به حساب می آوری... آنوقت ببین شادیهای بزرگی که "تو" میسازی اش چه ها که نمیکند...
پ.ن:ساقه ترد و ظریف دوستی امان هر روز گلهای تازه تری میدهد... به یمن لبخند و نگاه آرامت...