بیست و چهار ساعت وقت مانده...برای نفس کشیدن...برای زندگی کردن... فکر میکنم اگر کمی..فقط کمی اهل زندگی کردن باشی.... چه تفاوتی است بین یک عمر با بیست و چهار ساعت... و این وقتها حرف دوست قدیمی در گوشم زنگ می زند... که "اگر به من بگویند یک روز به انتهای زندگی ام مانده است...سرم را بلند میکنم...به گوینده نگاه می کنم و دوباره سرم را پایین می اندازم و به کاری می پردازم که مشغولش بودم"...حرف بزرگیه این حرف و چقدر پای بند به آن بودن بزرگ...پایبند نه از ان رو که سرت را پایین بیندازی... از این رو که بتوانی این کار را بکنی... و من اینک...همین الان..فکر میکنم چقدر کار هست برای انجام دادن...اما اگر تنها و تنها اگر بیست و چهار ساعت از همه عمرم مانده باشد... بگذار با تو بگذرد... بی خیال همه کارهای نکرده و حرفهای نزده و زندگی های نکرده و دقایق رفته....بی خیال همه دلهره "اگر دنیای دیگری باشد"... بی خیال همه وحشتی که از مرگ هست و دیگر نبودن... بی خیال همه نشناختنم از مرگ... بی خیال همه از دست دادنها... دلهره دیگر نبودن و نماندن... ترس را که نمی شود کنار گذاشت... حتی وسوسه انجام هیچیک از علائقم در من نیست... وقتی فکر میکنم عمری وقت داشته ای و یادت نبوده است....پس چه خوب...که 24 ساعت تمام و کمال کنار تو باشم...با تو قدم بزنم... به حرفهای تو گوش بدهم... و آنوقت می توانم بگویم بزرگترین لذت دنیا را برده ام در اخرین ساعات زندگی ام...

پی نوشت: به دعوت حاج آقا چغندر نوشتم...چقدر نوشتن این پست جالبه... تو باید خیلی با خودت روراست باشی و وقت نوشتن اش چه فشاری به آدم میاد وقتی می بینی خیلی بیشتر از 24 ساعت مانده... و یا شاید هم خیلی  کمتر...و تو هنوز اندر خم یک کوچه ای!!!

پی نوشت: لیست کردم همه کارهایی که دلم میخواست انجام بدهم..اما هیچکدام را با همینی که نوشتم عوض نمیکنم...

شعر امروز:

کنارم بخواب و /به دورم بتاب و /از این لب بنوش/ چو تشنه که آبو/ گل آتشی تو /حرارت منم من /که دیوانه بی قرارت منم من/ خدا دوست دارد لبی که ببوسد/ نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد/خدا دوست دارد من و تو بخندیم/ نه در جاهلیت بپوسیم بگندیم/ بخواب آرام پیش من/ لبت را بر لبم بگذار/ مرا لمسم کن و دل را/ به این عاشق ترین بسپار/ بخواب آرام پیش من/ منی که بی تو می میرم/ لبت را بر لبم بگذار/ که جان تازه می گیرم/

(شاهکار بینش پژوه- کنارم بخواب)